Participe en la Carrera Popular de la Torre, 2010.

Quede de 831, según la voz hubo 3000 participantes.

La distancia era de 5.000m y la hice en un tiempo de 28mn32s.

Enlaces Voz de Galicia

http://www.lavozdegalicia.es/deportes/2010/06/28/0003_8577947.htm

http://www.lavozdegalicia.es/fotos/2010/06/28/01101277712554996837302.htm

Iñaki mirou pola ventá. Os ceos estaban azuis sen nin sequera a mais mínima nubosidade. Na soleira da porta da casa, do outro lado da rúa, un vello estaba tomando o sol, apoiado na súa caxata et coa regulamentaria boina na testa. Miraba a xente pasar tranquilamente nesa tarde de verán.

Xan, na outra extremidade da habitación, sentado na única cadeira, repasaba os detalles da operación. Todo estaba preparado coa minucia dos profesionais. Xa levaban quince días observando, anotando comprobando a información que pasáronlles o inicio da operación.

No fondo Iñaki sabía que isto chegaría, pero non o admitía. Cando mais achegábase o momento mais entraban as dubidas nas profundidades do seu ser.

Recordou cando entrou na organización. Necesitaba algo que o fixera sentirse vivo, sentíase baleiro, lonxe de todo. Na organización os compañeiros foron coma irmáns para el. Ademais agora tiña un ideal unha meta na vida. A organización habíalle dado todo.

Recordou tamén cando levaronlle o estranxeiro para adestrar e prepararse con aqueles homes que eran expertos. Enseñaronlle a manexar armas, o combate corpo a corpo, a facer explosivos caseiros e profesionais. Tamén coñeceu o dor, como ignorar o dor no seu corpo mais tamén como producir o dor noutro corpo, controlar a súas emoción foi outra parte importante do adestramento. Tres anos pasou alí, e agora era un profesional mais adestrado cos comandos do exercito. Estaba capacitado para levar a cabo calquera operación.

De feito non era a primeira operación na que participaba. Xa participou en dúas máis. Incluso deleitou canto roubaron as armas e explosivos do exercito. ¡Que parvos foron! ¡Con que facilidade os enganaron! Agora o seu comando tiña armas para tódalas operacións que tiveran que levar a cabo.

Na segunda operación na que participou, xa estivo mais cerca da morte, pero aínda solo tivo unha misión de información. Encargouse de conseguir a información pero a verdadeira operación levaronla dous membros de outro comando. El coñeceu os detalle pola prensa o día seguinte, aínda que todo  resultoulle familiar xa que basabase no seu informe.

Pero agora, el tiña que matar. ¡Matar!, a palabra resoou no seu cerebro como si non coñecera o seu significado. O principio cando recibiu a orden, a consecuencia non lle chego a mente de seguida. Tamén o adestramento facía o seu efecto. Pero pouco a pouco a dubida habíase instaurado no seu ser. ¿Era lexitimo o que iba facer?

Aínda co seu adestramento unha parte del negábase a facer o que lle mandaban. Na súa mente roldaba a intención de deixar todo e de fuxir lonxe. Fixo planes para eso, como inutilizar a Xan; co o seu adestramento iba ser cousa fácil. ¿Máis despois? ¿Ónde fuxir? Recordou caso semellantes de compañeiros que abandonaron a misión confiada; a organización os declarou traidores e o final encontraronlos e executaronlos. El acatou a sentencia. Non se pode traicionar a organización, facía perigrar o funcionamento e os compañeiros. Percatouse que non era mais que unha roda nunha engrenaxe perfecta. Cada roda tiña que funcionar o desaparecer e ser substituída. Non había saída posible, tiña que ser a maquina perfecta creada para matar…

O día seguinte levantáronse cedo. Era o día elixido para a acción. Iñaki tomou unha ducha. Auga quente e despois fría. Preparou o seu almorzo, pan e chourizo, despois un bo café. Xa estaba mellor. Mirou pola venta, estaba orballando aínda e a luz do día a pena facíase notar.

Collo a súa pistola e verificou mecanicamente o funcionamento e cargou as balas. Puxo a falsa barba e a perruca; as lentes de contacto de cor azul claro. Na cara un pouco de maquillaxe facíalle totalmente descoñecido.

Baixaron e subiron no coche. Era un coche roubado coas placas falsa no que Xan agardaría o seu regreso despois da operación. A partir de aí todo foi mecánico e coa precisión dun reloxo de cuarzo. Xan parou o coche. Iñaki baixou e foi andando a grandes pasos pola beirarrúa. Cruzou a dereita e de inmediato a súa mirada fixouse no home que acaba de saír do portal do terceiro edificio. Non tiña dubida: o obxectivo. Iba so. Iñaki alargou o paso. Xa non tiña dubidas, estaba baleiro, era unha maquina. Cando chegou detrás do home, sen unha palabra, sacou a pistola e apertou dúas veces o gatillo. O home diante del xa estaba no chan. Xa algúns peatons percatabanse do occurido.

Iñaki volto e foi correndo para o coche. parecialle que a súa testa iba explotar. Unha soa palabra soaba no seu interior. ¡Asasino! ¡Asasino! Asasino…

 AMOR E PAZ

MORRIÑA DUNHA VISIÓN

Lémbrome do futuro

Cando ti me amabas

Lémbrome do futuro

Cando eu te amaba

E teño morriña

Lémbrome do futuro

Cando baixo os ceos azuis

A brisa fresca facíame estremecer

E sentía a dozura da paz

E teño morriña

Lémbrome do futuro

Cando as crenzas dos homes

Semellantes ás ramas dunha

Árbore florecían xuntas, en paz

E teño morriña

Lémbrome do futuro

Cando no corazón dos homes

Só había amor e paz

Derramándose nun océano de felicidade

E teño morriña

Lémbrome do futuro

E teño morriña…

COMA UN LÓSTREGO 

¡ Desperta home!

Queres paz mais estás durmido.

¡Desperta home!

E coma un lóstrego rompe a cadea

Das amarguras da vida.

Queres amor mais no fondo do

Teu corazón o amor está

Cuberto de vaidade.

¡Desperta home!

E coma un lóstrego escupe o fel

Que fai velenoso o teu amor.

¡Desperta home!

E coma un lóstrego

Fai emerxir do teu ser

A fermosura do verdadeiro amor…

           
O FONDO DO OCÉANO

Na profundidade do meu ser

Semellante ó fondo do océano

Mora o misterio da vida.

Mergúllome nel en busca

Dos tesouros e dos horrores

Mesturados e escondidos.

Canto máis fondo

Máis fermosura vexo

Enchendo de paz o meu corazón

Canto máis fondo

Máis fealdade vexo

Enchendo de medo o meu corazón.

Coma no fondo descoñecido

Do océano, onde a paz silenciosa

Está chea de escuridade,

O fondo descoñecido do meu ser

Está cheo das realidades

Da vida: amor e odio …

O LAGO

¡Xa está!

Como din os sabios

O meu espíritu

Semellante á superficie

Do lago está en paz.

¡Non! ¡Non é posible!

¿Quen Foi? ¿Quen?

¿Quen lanzou a pedra no lago?

¿Fuches ti Deus?

O fluxo sen fin dos pensamentos

Coma as ondiñas do lago

Aínda invaden o meu espíritu,

Foise a paz.¡Tantos anos perdidos!

Mais Deus, no fondo do meu corazón

Desperta a paz verdadeira

Feita de Amor…

O ESPELLO

¡Espello! ¡Meu espello!

¿Que ves no fondo da miña alma?

Estou cheo de amor e paz.

¡Espello! Refléxame, quero ver a

Miña fermosura, a miña compaixón,

Móstrame a miña cara.

¡Espello! Velaí unha nódoa!

Queroa limpar, mais aínda está

Daquela, non é túa, é da miña alma.

¡Espello! ¡Descubríchesme!

Deschoesches a miña máscara

Mostraches o meu negror.

¡Espello! ¡Meu espello!

Verdadeiro Mestre da vida

Inclínome diante de ti

Xa sei o que teño que limpar …

A PAZ

 ¡Que fermosa é a fervenza!

Séntome diante dela

E a paz invade o meu corazón.

Oio o fungar da doce brisa

No cume das árbores

E a paz invade o meu corazón.

Baixo o sol do verán

Na lexanía oio pasar un coche

E a paz invade o meu corazón.

Séntome na beira do mar

Para ver as lánguidas ondas

E a paz invade o meu corazón.

Vexo a túa fermosura

Semellante ó amor sinxelo

E a paz invade o meu corazón…

AMOR E PAZ

Estou baleiro.

Teño saudade.

¡Levo tanto tempo!

¡Levo tanto tempo!

Na busca da verdade

¡Levo tanto tempo!

Mergullando na busca do misterio

¡Levo tanto tempo!

Correxíndome, parando os

Meus pensamentos e

Controlando as miñas emocións.

¡Levo tanto tempo!

Mais estou baleiro

Meu Deus encheme de Paz,

Meu Deus encheme de Amor…

Aprobe los examenes, obteniendo así mismo el título.

Obtuve el 2º Premio.

Para mi fue todo un logro ya que anteriormente a mi llegada a España en 1989 no hablaba el castellano ya que en mi casa se hablaba el Valenciano y fuera hablaba el Francès.

Pero al cabo de un año me presente a las elecciones sindicales y fui elegido Presidente del Comité de Empresa de Servicios Centrales cargo que mantuve durante 10 años y dos reelecciones.

Con los otros informático de la Xunta

Foto del Maestro Pham Xuan Tong dedicada

Practique y enseñé el Qwan Ki Do durante varios años, llegando a ser el Director Técnico para España y delegado de la World Union of Qwan Ki Do.

Durante mi trayectoria de DTN, organice varios cursos con el Maestro Pham Xuan Tong, imparti varios cursos nacionales e interncionales y organice un campeonato del Mundo de Qwan Ki Do el en Galicia.

Nominación como DTN España

Cuando deje el Qwan Ki Do por varias razones me escribio una persona que ahora se quien es pero que no sabia en ese momento:

“Sr Bordera,und día me critico en este foro porque soy de los que firman con seudonimos, lo que es seguro es que siempre defendi el QKD y la gente seria que participan a su evoclución, por lo que se ya no es el DT para España, sean cual sean las causas , muestra defendiendo el QKD y su existencia en España que el QKD sigue en sus venas, enonces le digo, Sr. Bordera, que para mi (simple practicnate y observador) si ya no es el DT, ¡siempre será un Gran Hombre!
———————————————————————–
No se si me reconocera o no Sr. Bordera, soy de los que aman el QKD y tienen un gran respeto para las personas como VD, le conozco como siendo un gran hombre y ha demostrado ser un gran hombre. Con su marcha el qwan ki do pierde un Gran Hombre, gracias por ser así, nos da un gran exemplo de maturidad y de grandeza de alma, en hora buena.